kurmaca bunlar

2 Mart

Güneşli bir gündü bugün Mart Defteri. Akşama kadar her şey yolundaydı. Dışarıda epeyce takıldım. Okulda da fena bir gün geçirmedim aslında. Sınıftaki kızlardan birine, Figen’e, Amerika’yı anlattım. Her yerini görmedim tabii, ama anlattığım kadarına bile şaşırdı. Filmlerde gördüğünden biraz farklıydı benim anlattığım.

Mormonları anlattım mesela. Onlara çok şaşırdı. Bir de Utah’ta çocuklara yapılan kral muamelesine çok şaşırdı. Evet, Mart Defteri, Utah’ta markette bir şey kırsan mesela, kimse sana kızmaz. Bizimkiler bana kızmışlardı, ama çalışanlar tepki göstermişti. “Çocuktur.” falan gibi. Bir çocuk çok değerli orada.

Türkiye’de farklı bir durum var. Çocukları sokakta bile tokatlayan annelere rastlanabiliyor. Ben de çok şaşırmıştım başta. Ama Türk çocukları farklı gerçekten. Daha yaramazlar. Sonra küfretmeyi çok seviyorlar. Neden bilmem.

Derste yine çok fazla yazdım. Ellerim koptu. Mart Defteri, biliyor musun, biz yazmaktan elimiz ağrıyınca elimize üfleriz. Neden acaba? Garip, değil mi? Bazıları sallar elini. Biz insanlar garibiz.

Bugün yine çocuklara öğle yemeğini ısmarladım. Parası yoktu üçünün de. Genelde ben ısmarlarım zaten, çünkü paraları olmaz. Bazen gerekince sonradan ceplerinde para buluyorlar gerçi. Çok şanslı çocuklar. Bana gerekince ben hiç bulamıyorum.

“Tahir-men,” diyor bazen Ramazan, “yine sana kaldık. Bizde beş kuruş yok.” Bana Tahir-men diyor. Süpermen gibi. “Beş kuruş yok.” dediği zaman, aklıma sınıftan bir çocuk geliyor. Yanında her zaman beş kuruş taşıyor bu çocuk. Ne zaman para isteyen olsa, “Valla, beş kuruş var.” diyor. Komik, değil mi?

Bizim çocuklar gülmeyi çok seviyorlar Mart Defteri. Bazen neye güldüklerini anlamak zor oluyor. Bazen dönüp dönüp aynı lafı söyleyip, gülüyorlar. Ben de katılıyorum onlara, ama bence komik değil pek. Mesela bir lafları var: “’Senden adam olmaz’dan adam olmaz.” Tamam, biraz komik, ama tekrar etmeleri garip geliyor.

Bugün Ramazan kırmızı montunu giymişti. Bir garip oluyor onu giyince. Zaten uzun boylu bir çocuk, bir de kırmızı giyince bayrak gibi dikkat çekiyor. Onları sana anlatmadım değil mi? Ramazan esmer biri. Çapkındır da. Yakışıklı çocuk. Uzun olduğu için hep arkalarda oturur. İnce uzun, sırık gibi işte.

Ahmet kumraldır. Orta boylu, zayıf, bildiğin lise öğrencisi işte. Öndeki dişlerinin birinin yarısı kırık. En dikkat çekici tarafı o. Onun dışında sıradan bir tip. Bir lacivert kabanı var, neredeyse hep onu giyiyor.

Necati de esmerdir, ama beyaz tenli. Kirpikleri çok sıktır onun. O yüzden gözüne sürme çekmiş gibi görünür. O da orta boylu bir çocuk.

İşte böyle. Bunlar en yakın arkadaşlarım. Ama sınıfta herkesle aram iyi aslında. Yalnız bizim çocuklarla gezip tozmaktan çalışmaya fazla zaman bulamıyorum. Derslerim çok parlak değil bu yüzden. Bizimkilerin de öyle olduğu için fazla takmıyorum. Bu gidişle Ramazan sınıfta kalabilir bu sene. Zor tabii, ama olabilir. Derslerden pek anlamıyorlar genelde onlar da.

Akşam üstü okuldan sinemaya gittik. Ramazan’la Ahmet ceplerine falan baktılar, paraları yoktu. Necati biraz para çıkardı, gerisini ben ödedim.

Necati’yle ilgili bir şey fark ettim parayı öderken. O çocuk bana can eriğini hatırlatıyor. Nedenini bilmiyorum. Garip, değil mi? Ekşi ve tuzlanmış bir can eriği. Necati’nin bana hatırlattığı şey bu.

Biletleri verip içeri girince üçü aralarında bir şeyler konuştular. Necati’nin bir şeye canı sıkılmıştı.

“Ne oldu?” dedim.

Ramazan elini kaldırıp, “Bu salak parayı senin ödemene kızmış.” dedi.

“Niye?”

“Hep sen ödüyormuşsun. Yetermiş. Ben de dedim ki, arkadaşlar bunun içindir. Doğru değil mi?”

“Doğru.” Necati’ye döndüm. “Ayıp Necati,” dedim, “paraları yoksa sinemaya gitmesinler mi?”

“Ne haliniz varsa görün.” dedi Necati ve tuvalete gitti.

Sonra filme girdik. Her şey yolundaydı. Çocuklara mısır aldım ben. Filmden sonra Necati fazla konuşmadan gitti. Acayip bir çocuk doğrusu. Arkadaşlıktan anlamıyor pek. İnsan kötü zamanlarında arkadaşlarına destek olmalı. Arkadaşlar bunun içindir. Değil mi Mart Defteri?

Akşam kötü bir şey oldu. Babam beni bira almaya gönderdi. Para istedim.

“O kadar parayı ne yaptın?” dedi kaşlarını çatarak.

“Şey… Harcandı işte.”

“Tahir, ben para mı basıyorum oğlum?” dedi.

Ona arkadaşların parası olmadığını söyleyemedim. Söylesem de anlamazdı. Arkadaşlıktan fazla anlamıyorlar onlar. Sonra bir sürü azarladı beni. Derslerim de kötüymüş zaten, çalışmıyormuşum. Arkadaşlarım öl dese ölecekmişim. Niye öyle bir şey diyeceklerse? Doğru düzgün arkadaşım yokmuş

Ben ne yaptım biliyor musun Mart Defteri? Babama bağırdım. Evet, bağırdım. Onun arkadaşlıktan anlamadığını söyledim. Ancak bira içip işe gittiğini, hiç arkadaşı olmadığını söyledim.

Pişmanım Mart Defteri. Bundan sonra ne yapacağımı şöyle tahmin ediyorum. Pijamalarımı giyeceğim. Dişlerimi fırçalayacağım. Herkese “iyi geceler” diyeceğim ve yatacağım. Yatana kadar suratım bir karış olacak. Yatınca ağlayacağım. Babam için dua edeceğim. Evet, böyle olacak, hep böyle olur.

—