kurmaca bunlar

3 Mart

Bugün biraz üzgünüm Mart Defteri. Şu şarkı yüzünden. Çok utanıyorum. Ama sen bilmiyorsun değil mi? Anlatayım.

Sınıftaki kızlardan biri geldi anlattı bana. Rabia. Benim hakkımda bir şarkı yazmışlar. Bana söyledi şarkıyı. Çok kötü Mart Defteri. Ben aptal para babasıymışım. Şarkının adı bu zaten: Para Babası. Herkesin her istediğini veriyormuşum.

“Bana da para ver, Para Babası.

Ben isterim, sen verirsin, böyle burası.

Burası Amerika’ya benzemez oğlum.

Kalın değil bizim o kadar ensemiz oğlum.” diye bir nakaratı var. Çok kötü.

Neden böyle yapıyorlar ki? Yani zengin olmam benim suçum değil ki? Çocukların parası olmuyorsa, bundan ben sorumlu tutulamam, değil mi? Bunu fazla kafama takmamaya çalışacağım. O kadar da önemli bir şey değil belki de. Bizim sınıfta herkese şarkı yazılır. Hocalar için neler yazıyorlar, bir duysan.

En çok canımı sıkan Oktay Hoca’ya yazdıkları olmuştu. Şöyleydi nakaratı:

“Yeşil gözlerine kurban,

Oktayım aman.

Bugün yoklama alma hocam,

Hastayım aman.”

Yeşil camlı gözlük takıyor ya, ondan. Yoksa Oktay Hoca yeşil gözlü değildir aslında. Hem de oldukça esmer biridir yani. Ayrıca her zaman yoklama yapar sınıfta tek tek. Herkesin sınıfta olduğundan emin olmadan derse başlamaz.

İşte böyle Mart Defteri. Şarkıda başka şeyler de var aslında. Aralarda benim biraz aptal olduğumdan bahsediyor. Çok canım sıkıldı doğrusu. Ama kafama takmamaya çalışacağım. Çünkü bizim çocuklar böyledir. Her şeyi gırgıra alırlar. Her şeye gülerler. O kadar komik değil bence, Mart Defteri. Sence komik mi?

Bu şarkı bütün okulda duyulacak büyük ihtimalle. Herkes bana gülecek. Ne yapacağımı bilmiyorum, Mart Defteri. Acaba Oktay Hoca’ya sorsam mı? Ama ne diyebilir ki bana, değil mi? “Sen kafana takma.” falan der herhalde. Ne desin adamcağız?

Ramazan da dedi ki, “Tahir-men, suratını asma. Meşhur olacaksın.” Güldü.

“Aptal diyor bana şarkı.” dedim.

“Takma kafana be kardeşim. Çok kişinin şarkısı var okulda. Anadolu Lisesi’nin Kamburu şarkısını hatırlamıyor musun? Kambur Fikret küplere binmişti. Olur öyle. Şaka.”

Ben bir şey diyemedim Mart Defteri. Ama ona şöyle bir şey sordum: “Sence ben aptal mıyım Ramazan?”

Güldü. “Olur mu Tahir-men? Aptal o şarkıyı yazandır.”

Ahmet de dedi ki: “Kafanı dağıtmak için birer kola içelim istersen.”

Onlara kola aldım. Necati istemedi. Can eriği kadar çağlaya da benziyor o çocuk. İlginç biri doğrusu. Ekşi ve tuzla yenen bir şeye benzediği kesin. Herhalde can eriği.

Bana baktı uzun uzun kolayı içerken. “Sen,” dedi, “şarkının dediklerine üzüleceğine anlamaya çalış. Niye böyle bir şarkı yazdılar?”

“Hepsi salak da ondan.” dedim. Böyle şeyler söylemeyi sevmem aslında Mart Defteri. Ama kızdım işte. Sen olsan kızmaz mıydın?

Onun dışında sıradan bir gündü. Oktay Hoca’nın dersi vardı bugün. Sınıftakilerden birer hikaye yazmalarını istedi. Konu serbest olacakmış. En çok beğenilen hikayeyi asacakmış.

Ben ne yapacağım Mart Defteri? Ben hikaye yazamam ki! Aklıma hiçbir şey gelmez. Zaten benim yazdığıma gülerler. Ne yapacağımı bilmiyorum. Biraz düşünmem lazım. Çok korkuyorum Mart Defteri. Ya sınıfta okutursa hoca hikayelerimizi? Benim hikayem çok komik olursa?

En iyisi komik bir hikaye yazmak o zaman galiba. Değil mi? En azından İngilizce’de dedikleri gibi, bana değil benimle gülerler belki. Olabilir mi Mart Defteri? Ama ben komik bir şey yazamam ki. Aklıma hiçbir şey gelmiyor. Ne yazmalıyım?

Bu akşam biraz düşüneceğim. Gelecek haftaya kadar zamanım var. Bakalım bir şey yazabilecek miyim?

Aslında bizim evde yıllar öncesinin hikayeleriyle dolu kitaplar var. Oradan bir taneyi okusam sınıfta? Anlarlar mı Mart Defteri? Acaba?

Bence öyle yapmalıyım. Ben hikaye yazamam ki. Ama anlarlarsa rezil olurum. Değil mi? Bu güzel olmaz. Sonra bana yine şarkı yazarlar. Hikaye Hırsızı diye.

Şu insanlar ne garip ya. Onlarla aynı şekilde olmam şart sanki. Onların güldüğü şeylere gülmelisin, onların ağladığı şeylere ağlamalısın. Her şeyi onlar gibi yapmalısın. Ne zor bir iş. Ben yapamıyorum işte Mart Defteri. Beni sen anlıyorsun, biliyorum. Sen de diğer defterlere benzemiyorsun. Benim defterimsin en azından. Bir aptalın defteri. Ben aptalsam, sen de öylesin, alınma ama. Benim yazdıklarım kadar değerlisin sen Mart Defteri.

Bazı çocuklar çok yetenekli bu hikaye konusunda. Necati mesela. Daha önce Oktay Hoca’nın verdiği bütün kompozisyon ödevlerinde başarılı oldu. Çok iyi yazıyor Necati. Gerçi yazdıklarını anlamak biraz zor oluyor. Neden bu kadar iyi olduklarını ben anlayamıyorum ama.

İşte böyle Mart Defteri. Bugün olanlar bunlar. Ben aptal bir para babasıyım ve bir hikaye yazmam gerekiyor. Para babası ne ilginç bir laf, değil mi? Herhalde parayı büyüttüğü için öyle diyorlar onlara. Bu durumda ben pek para babası sayılmam aslında. Ben sadece harcıyorum.

Neyse işte. Yani kısa zaman içinde bir hikaye yazmam gerekiyor. Ne yapacağımı bilmiyorum.

Annemle babama bu şarkıdan bahsetmeli miyim acaba? Ne derler? Onlar da “kafana takma” derler herhalde. Neden herkes bunu söylüyor ki? “Kafana tak, düzelt bu durumu!” diyen yok.

Neyse, hadi iyi geceler Mart Defteri. Yarın görüşürüz.

—