kurmaca bunlar

11 Mart

Bugün çok kötü bir gün Mart Defteri. Ramazan garip bir şey söyledi. Ne anlamam gerektiğini bilmiyorum. Aslında benimle ilgili olduğundan bile emin değilim. Ama Oktay Hoca’yla konuştum işte. Söyledikleri pek güzel değil. Olanlar bunlar. Anlatayım.

Öğle tatilinde bir şeyler yiyecektik. Ramazan paramın olup olmadığını sordu.

“Yok.” dedim.

Ahmet dedi ki, “Bırak Ramazan ya. Biz kendi paramızı harcarız.”

Ramazan eğilip Ahmet’in kulağına bir şeyler dedi. Ben de duydum. Dediğinin benimle ilgili olduğundan emin değilim. Şöyle dedi: “Abi bu herif uyandı ya.”

Kafam karıştı Mart Defteri. Bunu neyle ilgili söyledi? Para konusuyla mı ilgili? Benden mi bahsediyordu? Yoksa kızdığı için mi öyle dedi? “Uyandı” derken ne kastetti? Türkçem de o kadar iyi değil.

Neyse, bunu sonra anladım gibi. Oktay Hoca’yla konuştum biraz. Benimle ilgili olduğunu söyledi sayılır. Kafam karıştı doğrusu.

Gittim öğretmenler odasına. “Hocam merhaba.” dedim çekinerek kapıdan.

“Merhaba Tahir. Gel bakalım.”

“Sizinle bir şeyler konuşmak istiyordum.”

“Gel, gel.” dedi ve yanındaki boş sandalyeye elini vurdu.

Girdim içeriye. Odada diğer hocalar da vardı. O yüzden biraz çekindim doğrusu. Yanındaki sandalyeye oturdum.

“Ne konuşacaktın bakalım?” dedi. Önünde kağıtlar, dosyalar falan vardı. Hepsini biraz ileriye itti benimle konuşurken.

Öğretmenler odası bana hep bir şirketin toplantı odası gibi gelir. Bütün yönetim kurulunun toplandığı yer. Hep de loştur nedense.

“Şey, hocam… Şu deneme meselesi.”

“Param yok, dedin. Ne oldu?”

“Ramazan biraz kızdı hocam, yalan söylüyorum diye. Pek paraları olmuyor genelde. O yüzden benim harcamam gerekiyor çoğunlukla.”

Güldü Oktay Hoca. Gözlüğünü çıkardı ve masanın üzerinde duran güderi parçasına sildi. Sonra taktı yerine tekrar ve bana baktı.

“Oğlum, Tahir.” dedi, “Arkadaşlarının seninle neden birlikte olduklarını anlaman gerekir. Bu deneyi bunun için yaptık. Eğer sana kızdılarsa bu iyiye işaret değil.”

“Yani hocam?”

“Başka bir şey oldu mu? Bir şey dediler mi sana paran olmayınca?”

“Pek demediler. Yalnız az önce Ramazan bir şey dedi. Onu anlayamadım. ‘Uyandı herif.” falan gibi bir şey dedi. Ne demek bu hocam?”

Elini omzuma koydu. “Oğlum,” dedi, “arkadaşlarını seviyorsun, bunu anlıyorum. Ama senin arkadaşların, seninle paran için birlikte oluyorlar.”

Görüyor musun Mart Defteri? O da aynı şeyi söyledi. Necati de böyle demişti.

“Nereden anladınız hocam?”

Güldü. “Anlamak zor değil. Önemli olan onlarla aranı bozmadan bu işten nasıl kurtulacağın.”

Kafamı kaşıdım. “Ama hocam, Ramazan’la Ahmet böyle şeyler yapmazlar bence. Biz arkadaşız.”

“Tahir, insan bazen arkadaşlarını doğru seçemeyebilir. Hepimizin sevilmeye ihtiyacı vardır. Bizi sevdiğini söyleyen insanlara hemen kaptırabiliriz bazen kendimizi. Sana bunları arkadaşlarınla kötü ol, diye söylemiyorum. Sadece onlarla ilişkini biraz değiştirmen gerekiyor.”

“Nasıl davranmalıyım hocam?” Kafam çok karışıktı. Ramazan’la Ahmet beni param için seviyorlardı. Beni sevmiyorlardı yani. Necati ise beni sırtımdan vurmuştu. Hiç arkadaşım yoktu benim.

“Onları kırmadan uzaklaştır kendini.”

“Nasıl mesela hocam?”

“Mesela beraber bir yere gitmek istedikleri zaman bir bahane uydur bir süre. Bir müddet beraber olmazsan onlarla, zaten anlarlar.”

Biraz düşündüm. Şimdi ne diyecektim ona? Söyleyecek bir söz düşünürken, ne oldu biliyor musun? Çok utanıyorum söylemeye, ama ağladım. Evet, ağladım. Gözümden yaşlar boşandı birden. O kadar üzülmüş hissetmiyordum sanki kendimi. Kafam bomboştu. Ama gözümden boşanan yaşlara engel olamıyordum.

Oktay Hoca cebinden bir kağıt mendil çıkardı ve bana verdi.

“Ağla oğlum.” dedi, “Rahatlarsın.”

Birkaç dakika ağladım. Sonra geçti. Diğer hocalar da merak ettiler ne olduğunu, ama sormadılar. Belki de anladılar. Belki benim dünyada yapayalnız biri olduğumu biliyorlardı. Tahmin ediyorlardı belki baştan beri böyle olacağını.

Ne yapacağım Mart Defteri? Kimsem yok artık. Kiminle konuşacağım? Sınıfta başkaları da var, biliyorum, ama hiçbirini o kadar sevmiyorum. Ne yapacağım?

Akşam annem anladı bir şeylerin ters gittiğini. Sordu soruşturdu, ama hiç cevap vermedim. Odaya girip uzun uzun düşündüm. Bir ara sigara bulup içmeyi de düşündüm. Uzun süre sana da anlatmakta tereddüt ettim Mart Defteri. Ama anlattım işte.

İnsan parası olduğu için biriyle yakın arkadaş olabilir mi? Bunu anlamıyorum ki. Onların da parası vardı her zaman da, bana yalan mı söylüyorlardı? Eğer öyleyse, onlar çok kötü insanlar demektir, değil mi? O kadar kötü görünmüyorlardı. Meğer ne ikiyüzlü insanlarmış. Ne kadar yanılmışım.

İnsanın bu kadar yanılması mümkün mü Mart Defteri? Demek ki mümkünmüş. Demek ki Necati’den sonra, Ramazan’la Ahmet de yok artık. Demek ki kimsem yok artık.

Benim arkadaşım yok artık. Sen bunun ne demek olduğunu bilemezsin. Çünkü senin bir arkadaşın var. Ben varım. Seni bırakmam hiçbir zaman.

Onlardan nefret ediyorum. Kimsem yok ve kimseye ihtiyacım da yok. Ben kendime yetebilirim, değil mi? Bir de sen varsın işte. Geriye bir tek sen kaldın. Sen de olmasan ne yapardım?